Géén politieke benoemingen. Het was de leuze waarmee toenmalig premier Yves Leterme en toenmalig minister van Financiën Didier Reynders in oktober het selectiebureau Egon Zehnder de opdracht gaven bekwame bestuurders te zoeken voor de toen pas door de overheid overgenomen Dexia Bank België. Nadat de belastingbetaler voor de overname van de Belgische bank uit de failliete groep 4 miljard euro had betaald, zou de regering ervoor zorgen dat de bank door professionals geleid werd.
Nu, drieënhalve maand later, kunnen we gerust spreken van een 'benoemingenschande' Een dagenlang geruzie en gemar-chandeer volgde. Tot gisteren de kat op de koord kwam. De PS haalde haar slag thuis en schrapte naar believen in de door Egon Zehnder voorgestelde bestuurders. Andere namen - die van partijvrienden uiteraard - werden eraan toegevoegd.
PS'er Guy Quaden, oud-gouverneur van de Nationale Bank, moest tot elke prijs een plekje krijgen in de raad van bestuur van de Dexia Bank. Dat hij daarmee de statuten van de NBB met voeten treedt? Geen probleem, de regentenraad zal wel een afwijking toestaan. Idem voor Martine Durez, de vertrouwelinge van Di Rupo die de mandaten in overheidsbedrijven als kralen aan een snoer aan elkaar rijgt. De oude politieke cultuur zegeviert, van Belgacom over BAC (The Brussels Airport Company) tot Dexia Bank.
...door het land economisch plat te leggen, schieten de stakers in hun eigen voet. Een nationale staking kost onze economie een kwart tot een half procent groei. We moeten niet staken maar net een tandje bijsteken om de crisis te lijf te gaan.
...de bedrijven betalen de rekening. Waarom voeren de vakbonden actie in de bedrijven, terwijl ze eigenlijk de regering viseren? Ook de bedrijven zijn het slachtoffer van regeringsmaatregelen.
...onderhandelen èn staken gaan niet samen. Je kunt er wel mee dreigen, maar staken doe je alleen als de onderhandelingen zijn mislukt en er geen andere oplossing is. Dat is nog niet het geval. Wie het ernstig meent, wacht dan ook met staken.
...de vakbonden staken vooral uit eigenbelang. Ze verliezen aan politieke invloed en zijn intern verdeeld. Met een nationale staking dwingen de vakbonden alle leden weer in het gareel. Bovendien tonen ze de regering dat ze nog steeds meespelen.
...de vakbonden willen de welvaart beschermen. Maar door de hervormingen af te schieten, houden ze de noodzakelijke maatregelen om die welvaart te behouden net tegen. Het is niet door het land lam te leggen dat we uit de crisis geraken. Integendeel (bron : DS 27-01)
